Έχουμε άλλωστε 350.000 λόγους για να μη λησμονούμε ποτέ το δράμα του Ποντιακού Ελληνισμού.
Την πατρίδα μ’ έχασα,
έκλαψα κι επόνεσα!
Λύουμαι κι αροθυμώ
[όι, όι! όι, όι!]
Ν’ ανασπάλω ’κ’ επορώ!
Μίαν κι άλλο ση ζωή μ’,
σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’
νερόπον ας έπινα
[όι, όι! όι, όι!]
και τ’ ομμάτι͜α μ’ έπλυνα
Τα ταφία μ’ έχασα,
ντ’ έθαψα ’κ’ ενέσπαλα!
Τ’ εμετέρτς αναστορώ
[όι, όι! όι, όι!]
και σο ψ̌όπο μ’ κουβαλώ!
Μίαν κι άλλο ση ζωή μ’,
σο πεγάδι μ’ σην αυλή μ’
νερόπον ας έπινα
[όι, όι! όι, όι!]
και τ’ ομμάτι͜α μ’ έπλυνα
About The Author
Διαβάστε επίσης
9 Ιουνίου 1821 απαγχονίστηκαν στην Κωνσταντινούπολη οι Άγιοι μάρτυρες Μητροπολίτες…
Ύμνος στην εορτή της Πεντηκοστής
29 Μαΐου 1453: «Η Πόλις εάλω» – Η αποφράδα ημέρα που η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων