Κήρυγμα κατά την Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου

   Όταν τα στοιχεία της φύσης εξαγριώνονται και ξεσπούν μανιωδώς ενάντια στον άνθρωπο, που την καταδυναστεύει με άσχημο και αχάριστο τρόπο, τόσο το καταλάγιασμά τους γίνεται δυσκολότερο. Και αυτό γιατί δυστυχώς  βγάλαμε τον Κύριο και δημιουργό της κτίσης των απάντων από τη μέση. Παραμερίσαμε Εκείνον που είναι «ο επιβλέπων επί την γην, και ποιών αυτήν τρέμειν, ο απτόμενος των ορέων, και καπνίζονται». 

   Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο με τέτοιο πάνσοφο μηχανισμό που αυτορυθμίζεται με την καλοσύνη ή απορυθμίζεται με την αμαρτία και την κακία. Οι φυσικές καταστροφές είναι ουσιαστικά πνευματικές αυτοκαταστροφές. Εξαχρειώθηκε ο άνθρωπος από την αμαρτία, απομακρύνθηκε από τον Θεό και συστενάζει η φύση, που του δόθηκε με αγάπη, από Αυτόν, ως δώρο και «προίκα» για να την διαχειριστεί προς όφελος του με σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Μίσησε ο άνθρωπος τον Θεό, μίσησε και το δώρο Του. Και «δια το πληθυνθήναι την ανομίαν ψυγήσεται η αγάπη των πολλών». Άραγε μπορεί να υπάρξει πραγματική αγάπη για τη φύση, χωρίς αγάπη για τον Θεό. Και αν κάποιος υποστηρίζει ότι όλος ο κόσμος έγινε κατά τύχη, τότε έχει κάνει το πρώτο βήμα για να τον καταστρέψει.

   Πέρα και πάνω από τις κούφιες οικολογικές πολιτικές, η ειρήνη είναι εκείνη που ημερεύει την πλάση. Όχι η επίπλαστη κοσμική ειρήνη που εκλαμβάνεται σαν ευκαιρία να οργιάζουμε. Η ειρήνη του Θεού. Η ειρήνη της συμφιλίωσης των κτισμάτων με τον Δημιουργό τους, διαμέσου της μετανοίας. «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν», λέει ο ιερέας στη Θεία Λειτουργία. Με ειρήνη πνευματική ας παρακαλέσουμε τον Κύριο, γιατί μόνο έτσι θα εισακουστούν οι δεήσεις μας. «Υπέρ της άνωθεν ειρήνης» ακούγεται στη συνέχεια. Η ειρήνη του Θεού είναι δώρο άνωθεν. Δεν κατασκευάζεται σε συμφωνίες του κόσμου. Είναι πνευματική κατάσταση που ξεκινά από την εξαγιασμένη ψυχή και επεκτείνεται στην πλάση. Από τον μικρόκοσμο της καρδιάς στον μακρόκοσμο της ύλης.

   Η διαταραχή του περιβάλλοντος είναι προϊόν της αμαρτίας. Από πνευματική, αλλά και από ορθολογική σκοπιά. Τα γιγαντιαία συμφέροντα που άγονται από την αθεΐα και τον αντιχριστιανισμό, τρυγούν αδίστακτα τους καρπούς της γης, παραβιάζουν τους νόμους της, ασελγούν στους προαιώνιους κανόνες της, διαταράσσουν τις ισορροπίες της, περιγελούν τα όριά της, βανδαλίζουν την περιουσία του Θεού.

   Αυτό που ζούμε στην εποχή μας, θυμίζει την παραβολή των κακών γεωργών, που καταχράστηκαν τον αμπελώνα του γαιοκτήμονα και φόνευαν τους δούλους που έστελνε για να ζητήσουν το δίκαιο μερίδιο του. Καταπατητές σε ξένη περιουσία, δεν ντράπηκαν οι γεωργοί να κάνουν κακό σε όλους τους απεσταλμένους υπηρέτες, μέχρι που ο ιδιοκτήτης έστειλε τον ίδιο τον υιό του (τον Χριστό) να λάβει τους καρπούς. Αλλά οι κακοί γεωργοί (οι Ιουδαίοι) τον φονεύσαν και εκείνον δια του Σταυρού, όπως είχαν κάνει και με τους προφήτες.

   Με την ίδια ματιά μπορούμε να δούμε και την αρπαγή της θεόκτιστης φύσης από τον άνθρωπο. Ένας μεγάλος αμπελώνας του Θεού είναι και ο πλανήτης μας, που δυστυχώς με σατανικό τρόπο τον λεηλατούμε αδίστακτα σαν να μας ανήκει. Όπως το ίδιο πράττουμε και στο σώμα μας, πιστεύοντας ότι μας ανήκει, το ίδιο και σε όλη την κτίση συμβαίνει. Αμαρτάνουμε, συμπαρασύροντας στην φθορά και την φύση. Ασεβούμε και φερόμαστε αχάριστα στον αμπελώνα Του Θεού.

   Και ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι «τρελοί» χριστιανοί που επιμένουν να μάχονται για να αποδοθεί ο αμπελώνας στον ιδιοκτήτη του. Αυτοί που προσπαθούν να ζουν ταπεινά με σεβασμό και αγάπη απέναντι στον Μακρόθυμο και Ελεήμονα Θεό. Η ζωή αυτών των ανθρώπων είναι προσευχή και ικεσία για να αποκατασταθεί η αδικία και να επανέρθει η πνευματική ισορροπία. Είναι αυτοί που αποδέχθηκαν τον ερχόμενο Υιό Του Θεού Πατρός, τον Κληρονόμο, τον αγάπησαν και έκαναν τρόπο ζωής την αγάπη Του.

   Άλλωστε ο Χριστός δεν είναι εκείνος που μ’ έναν λόγο του ησύχασε την τρικυμία στη λίμνη, δεν είναι εκείνος που μπορεί να επιβληθεί σε όλα τα διαταραγμένα στοιχεία της φύσης. Αλλά δεν κοπάζουν οι αέρηδες όσο φυσάει η αντάρα της απιστίας και της αμετανοησίας. Υπάρχει όμως και η αγαθή μερίδα χριστιανών που εργάζεται να σταθούμε όρθιοι στη φουρτούνα του κόσμου.

   Πλησιάζοντας παράλληλα την μεγάλη εορτή της Υψώσεως Του Τιμίου Σταυρού που ανοίγεται ήδη μπροστά μας σε λίγες μέρες, και που έχει την σημασία κατά τους πατέρες της Εκκλησίας μας του Σταυρικού Πάθους Του Κυρίου μας, στην σημερινή παραβολή ο Χριστός πραγματοποιεί την πορεία που είχε πολλές φορές προαναγγείλει, προετοιμάζοντας τους μαθητές του για τα επικείμενα Πάθη και την Ανάστασή του. «Μέλλει ο Υιός του ανθρώπου παραδίδοσθαι εις χείρας ανθρώπων και αποκτενούσιν αυτόν και τη τρίτη ημέρα εγερθήσεται».

   Η σταυρική πορεία του Κυρίου υποσημαίνεται ακριβώς με την παραβολή του αμπελώνος. Οι κακοί γεωργοί έδειραν, απέκτειναν, λιθοβόλησαν τους δούλους που απέστειλε το αφεντικό τους για να παραλάβουν τους καρπούς. Εν συνεχεία σκέφτηκαν να κάνουν το ίδιο και στον υιό του κυρίου τους. «Δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν και κατάσχωμεν την κληρονομίαν αυτού». Έτσι λοιπόν τον συνέλαβαν και «εξέβαλον έξω του αμπελώνος και απέκτειναν αυτόν».

   Αποδοκιμάζεται λοιπόν ο Χριστός, εξοντώνεται από τους ανθρώπους που ο ίδιος έβαλε για να φροντίζουν τα δικά του. Καταδέχεται «σταυρόν, ετασμούς (ανακρίσεις) και μάστιγας, Πιλάτω κρινόμενος». Ραπίζεται στο πρόσωπο από δούλους, ανέχεται τα πάντα, «ίνα σώση τον άνθρωπον». Μα ο θάνατος δεν είναι το τέλος του, όπως νόμισαν οι φονείς του. Είναι μεν ο λίθος που τον «απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες», που τον πέταξαν ως ακατάλληλο για χτίσιμο, αλλά ο λίθος «ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας». Έγινε ακρογωνιαίος. Το αγκωνάρι που κρατάει όλη την οικοδομή. «Παρά Κυρίου εγένετο αύτη». Θεμελιώθηκε ατράνταχτα πάνω στο αίμα του Χριστού. Κανένας δεν μπορεί να την γκρεμίσει πλέον. Η θαυμαστή αυτή οικοδομή είναι η Εκκλησία. Πάνω της μας καλεί να οικοδομηθούμε κι εμείς. «Θεού οικοδομή εστε», τονίζει ο απ. Παύλος. Ας μείνουμε πιστοί σε αυτήν, για να καλλιεργηθούμε, να αυξηθούμε, να καρποφορήσουμε ως γεώργιο Του Θεού.