Λαμπρή τελετή καθαγιασμού των Ιερών Εικόνων και ψηφιδωτών τοιχογραφιών του Εθνικού Καθεδρικού Ναού στο Βουκουρέστι

Μετά τον Καθαγιασμό ανεγνώσθη ο σχετικός Τόμος που υπογράφεται από τους δύο Προκαθημένους και τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ρουμανίας, και ακολούθως ο Παναγιώτατος απευθύνθηκε προς τους επισήμους και τIς χιλιάδες πιστούς που κατέκλυσαν από τα ξημερώματα τον εντυπωσιακό Ναό και τον περίβολ;O του.

“Η ευγενής πρόσκλησις του Μακαριωτάτου Αδελφού Πατριάρχου κ. Δανιήλ και η μεταξύ ημών αμοιβαία, όσον και παλαιά, αγάπη και εκτίμησις μας έφερε και πάλιν εκ του πάντοτε θεολαμπούς Φαναρίου εις την ευλογημένην Ρουμανικήν γην και την θεοφρούρητον πόλιν του Βουκουρεστίου, κομιστάς της ευλογίας και της αγάπης της σεβασμίας κοινής ημών πνευματικής Μητρός Μεγάλης του Χριστού εν Κωνσταντινουπόλει Εκκλησίας! Μας έφερε διά να ζήσωμεν από κοινού την χαράν τόσον των εγκαινίων των ωραίων ψηφιδωτών και της όλης αγιογραφίας του λαμπρού τούτου Εθνικού Καθεδρικού Ναού της του Κυρίου Θείας Αναλήψεως και του Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, τον οποίον προ επταετίας, μαζί με την Μακαριότητά του είχομεν επισήμως εγκαινίσει και καθαγιάσει, (εν μέσω δριμυτάτου ψύχους, ως θα ενθυμήται!), όσον και της προσφάτου επισήμου αγιοκατατάξεως υπό του Οικουμενικού Πατριαρχείου τεσσάρων Αγιορειτών Οσίων Ρουμανικής καταγωγής. Επίσης και δύο ιστορικών διά την εν Ρουμανία Εκκλησίαν αμφιετηρίδων. Της συμπληρώσεως δηλονότι εκατόν και τεσσαράκοντα ετών από της εν έτει 1885 κανονικής χειραφετήσεως αυτής από της Μητρός Εκκλησίας διά Πατριαρχικής και Συνοδικής Αποφάσεως και αντιστοίχου Τόμου Αυτοκεφαλίας του αοιδίμου προκατόχου ημών Οικουμενικού Πατριάρχου Ιωακείμ Δ´, καθώς και της συμπληρώσεως ενός αιώνος από της εν έτει 1925 ανυψώσεως της εν Ρουμανία Εκκλησίας εις τιμήν και περιωπήν Πατριαρχείου, διά Πατριαρχικής και Συνοδικής Αποφάσεως πάλιν και αντιστοίχου Τόμου του αοιδίμου προκατόχου ημών Οικουμενικού Πατριάρχου Βασιλείου Γ´.” 

Στη συνέχεια ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε στη σημασία της ιεράς Εικόνας, σημειώνοντας ότι δεν είναι ένα απλό έργο τέχνης, ούτε διακοσμητικό στοιχείο των Ναών, των Μονών ή των οικιών των πιστών. “Είναι η ρωμαλέα απάντησις της Ορθοδόξου Θεολογίας εις τας αιρέσεις τας αρνουμένας την αλήθειαν της Ενσάρκου Οικονομίας του Θεού Λόγου, καθώς και εις εκείνας αι οποίαι δεν δέχονται την αλήθειαν της κατά Χάριν θεώσεως του ανθρώπου!”, τόνισε, και υπενθύμIσε ότι η Εκκλησία δοκιμάστηκε την περίοδο της εικονομαχίας, κατά την οποία νέοι Άγιοι Μάρτυρες και Ομολογητές αναδείχθηκαν, και πρόσθεσε ότι η τελική και αποστομοτική απάντηση δόθηκε κατά την εν Νικαία Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Συνεχίζοντας, ο Παναγιώτατος, επεσήμανε σε άλλο σημείο ότι “αι άγιαι Εικόνες, τόσον αι φορηταί, όσον και αι επί των τοίχων των Ναών ιστορούμεναι, είναι φορείς θείας χάριτος, εξ ου έχομεν και πολυαρίθμους θαυματουργάς τοιαύτας. Είναι όμως και εν μεγαλόφωνον μάθημα Ορθοδόξου Θεολογίας, εν τρανόν κήρυγμα ευσεβείας, μία εικαστική αποτύπωσις του Ευαγγελίου και του ευαγγελικώς και θεαρέστως ζην! Συνδέουν το νυν με την αιωνιότητα, ανάγουν εκ των χθαμαλών της καθημερινότητος εις τα υψηλά και άγια, φέρουν τον Θεόν πλησίον εις τον άνθρωπον! Ιδίως αι εν τω Ναώ, από του Παντοκράτορος του τρούλου και της Πλατυτέρας εν τη αψίδι του ιερού Βήματος, μέχρι και των ιστορημένων εις τα πλάγια και τα κατώτερα μέρη της τοιχοποιίας, είτε εζωγραφημέναι είτε ψηφιδωταί είναι, καταβιβάζουν κυριολεκτικώς τον ουρανόν εις την γην!”. Ο Πατριάρχης αναφέρθηκε, ιδιαιτέρως, στα μεγάλα και αθάνατα αριστουργήματα ενθέου Τέχνης που προσέφερε η Βυζαντινή Εκκλησιαστική Αγιογραφία και Ψηφιδογραφία, δείγματα των οποίων σώζονται στο κατ’ εξοχήν κέντρο της καλλιέργειας και ανάπτυξής της, στην Πόλη, αλλά και σε άλλες περιοχές, καθώς και στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ιταλία, την Ρουμανία και αλλού, προκαλώντας τον θαυμασμό και το ενδιαφέρον των μελετητών. “Αυτονόητος κατόπιν τούτων”, συνέχισε, “είναι η πνευματική χαρά και ο ιερός ενθουσιασμός πάντων ημών σήμερον, επί τη ολοκληρώσει της ωραίας αγιογραφήσεως του περιλάμπρου τούτου Ναού και ο επίσημος καθαγιασμός της! Δόξα τω Θεώ και τούτου ένεκεν!”

Ο Παναγιώτατος, στην συνέχεια, αναφέρθηκε στον εορταζόμενο σήμερα πανηγυρικώς Μεγαλομάρτυρα Άγιο Δημήτριο τον Μυροβλύτη, ο οποίος, όπως είπε, τιμάται από όλους τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, αλλά και από τους Ρωμαιοκαθολικούς, και από πολλούς Αγγλικανούς και Λουθηρανούς. Ιδιαιτέρως αναφέρθηκε στον βίο και το μαρτύριο, αλλά και στο χάρισμα της μυροβλυσίας του. 

“Προβάλλουσα λοιπόν σήμερον η Εκκλησία ενώπιόν μας την αγίαν μορφήν και το Μαρτύριόν του μας καλεί όπως «αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής» του, «μιμηθώμεν την Πίστιν» του (πρβλ. Εβρ. ιγ´, 7)! Θα προσεθέτομεν: Και την υπομονην του! Την μεγάλην υπομονήν του τόσον κατά την φυλάκισίν του και τας κατ᾽ αυτήν βασάνους, όσον και κατά το τελικόν διά λογχισμού Μαρτύριόν του! Όπως σύγχρονος Άγιος προέτρεπεν, ας παρακαλούμεν τον Θεόν «να μας χαρίση την Πίστιν και την υπομονήν των Αγίων»! Την Πίστιν και την υπομονήν του Δημητρίου χρειαζόμεθα, ιδιαιτέρως εις τους δυσχειμέρους καιρούς ημών, διά να δυνηθώμεν να αντεπεξέλθωμεν εις τας πολλάς προκλήσεις ενώπιον των οποίων ευρισκόμεθα όχι μόνον ως Χριστιανοί, αλλά και ως άνθρωποι, οικήτορες του πολυταράχου και πολυειδώς και πολυτρόπως ταλαιπωρουμένου πλανήτου μας!”

Και ο Οικουμενικός Πατριάρχης συνέχισε:

“Την Πίστιν και την υπομονήν μας εδίδαξαν έργω και λόγω και οι προσφάτως εις το Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας επισήμως διά Πατριαρχικής ημετέρας και Συνοδικής αποφάσεως και Πράξεως, κατόπιν σχετικού αιτήματος του Μακαριωτάτου Πατριάρχου Ρουμανίας κυρίου Δανιήλ, καταταγέντες τέσσαρες εκλεκτοί Αγιορείται Πατέρες Ρουμανικής καταγωγής, δύο του εικοστού και δύο του δεκάτου ενάτου αιώνος. Εγνωρίσαμε τους συγχρόνους ημών δύο πρώτους, ήτοι τον Όσιον Διονύσιον, ιερομόναχον της Βατοπαιδινής Σκήτης Αγίου Γεωργίου της Κολιτσούς, τον απλούν και πένητα, τον στερηθέντα μεν της σωματικής οράσεως κατά τα τελευταία έτη του βίου του, αλλά αμέσως θεωρούντα τον Θεόν και το Άκτιστον Φως Του, και πολλούς πλουτίζοντα διά των διδαχών του. Και τον Όσιον Πετρώνιον, Δικαίον της Λαυρεωτικής Σκήτης του Τιμίου Προδρό-μου, αριστοκράτην του γνησίου πνευματικού βίου. Και οι δύο διέπρεψαν λαμπρώς εις το αναίμακτον μαρτύριον της ακριβε-στάτης και συνεπεστάτης Μοναχικής ζωής, με τελείαν αποταγήν του κόσμου, με πολλήν και θυσιαστικήν αυταπάρνησιν, με ειλικρινή ταπείνωσιν και εκτενή αγάπην, με καθαράν προσευχήν και αδιάκοπον ένθεον άσκησιν! Ο Όσιος Πετρώνιος επιπροσθέτως διεκρίθη και ως σπουδαίος Θεολόγος, του οποίου πολλά βαθυστόχαστα κείμενα Πατερικού πνεύματος και αρώματος έχουν μεταφρασθή και δημοσιευθή και εις την Ελληνικήν. Και οι δύο ετύγχανον παναγιορειτικής αναγνωρίσεως, μεγάλου σεβα-σμού και αγάπης. Αμφότεροι είχον έκτυπα τα γνωρίσματα της αγιότητος και ψηλαφητά τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος! 

Αλλά και οι δύο παλαιότεροί των, οι λίαν προσφάτως αγιοκαταταγέντες, Όσιος Ιερομόναχος Νήφων Προδρομίτης και Μοναχός Νεκτάριος, επίσης της Σκήτης του Τιμίου Προδρόμου, ο καλλικέλαδος μύστης και διδάσκαλος της Βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής, ο και «Νέος Κουκουζέλης» αποκαλούμενος, εμαρτυρήθησαν υπό των συγχρόνων των ως γνήσιοι άνθρωποι του Θεού, ευλαβέστατοι θεράποντες της Κυρίας Θεοτόκου. Αι μουσικαί συνθέσεις του Οσίου Νεκταρίου, ιδιαιτέρως δε τα και σήμερον ψαλλόμενα, είτε ελληνιστί είτε ρουμανιστί, «Άξιόν εστι», προξενούν μεγάλην κατάνυξιν, ανάγουν και τέρπουν με πολλήν ευφροσύνην τας ψυχάς ψαλλόντων και ακροωμένων! Θεωρούμεν μεγάλην ευλογίαν ότι εις ημάς έλαχεν η τιμή να προβώμεν εις την επίσημον και κανονικήν αναγνώρισίν των ως Αγίων και την εγγραφήν των σεβασμίων ονομάτων των εις τας δέλτους του Αγιολογίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Είθε αι ευχαί των και αι προς Θεόν πρεσβείαι των να συνοδεύουν τόσον τους Αγιορείτας πατέρας και το Περιβόλιον της Θεοτόκου, όσον και τας Εκκλησίας ημών, τόσον την της γηίνου Πατρίδος των Ρουμανίας, όσον και της εν η ετελειώθησαν Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως και τους πιστούς Χριστιανούς ημών! Είθε η Ρουμανία και το Άγιον Όρος και εις το μέλλον να αναδείξουν πολλά τοιαύτα Οσιακά αναστήματα, προς δόξαν Θεού και έπαινον της αγίας Εκκλησίας Του!”. 

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ευχαρίστησε και πάλι τον Πατριάρχη Ρουμανίας για την αδελφική πρόσκληση και την φιλοξενία και του προσέφερε ως δώρο μία περίτεχνη Αρχιερατική ράβδο. [Διαβάστε ΕΔΩ το πλήρες κείμενο της Πατριαρχικής ομιλίας]

Ακολούθως, ο Μακ. Πατριάρχης Ρουμανίας κ. Δανιήλ εξέφρασε εγκαρδίως τις ευχαριστίες του προς την Α.Θ. Παναγιότητα τον Οικουμενικό Πατριάρχη για την παρουσία στη σημερινή τελετή, επισημαίνοντας ότι, όπως και η παρουσία του το 2018 για τα εγκαίνια του Ιερού Βήματος του επιβλητικού αυτού Ναού, έτσι και η σημερινή “αποτελεί μαρτυρία της ενότητας της Ορθοδοξίας και της σταθερής υποστηρίξεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την διοικητική ελευθερία και αξιοπρέπεια των τοπικών Εκκλησιών”. Στη συνέχεια τόνισε ότι “η αγάπη του Παναγιωτάτου για τους Αγίους ενώνει ακόμη περισσότερο τις αδελφές Ορθόδοξες Εκκλησίες”, και αναφέρθηκε στην απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου να εντάξει στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τέσσερεις Αγιορείτες Ιερομονάχους, ρουμανικής καταγωγής, δηλαδή τον Όσιο Διονύσιο τον Βατοπαιδινό,, από το Κολιτσού, και τους Οσίους Πετρώνιο, Νήφωνα και Νεκτάριο τον Πρωτοψάλτη από τη Σκήτη Προδρόμου. Σε ανάμνηση της σημερινής ημέρας ο Μακαριώτατος προσέφερε στον Παναγιώτατο μία ψηφιδωτή εικόνα του Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου. 

Στην τελετή παρέστησαν ο Εξοχ. Πρόεδρος της Ρουμανίας κ. Νικόλαος Dan, με την οικογένειά του, η Εξοχ. Πρόεδρος της Μολδαβίας κ. Maia Sandu, ο Εξοχ. Πρωθυπουργός της Ρουμανίας κ. Ηλίας Bolojan, κυβερνητικά στελέχη, Πρέσβεις , εκπρόσωποι των Θρησκευτικών κοινοτήτων της χώρας, πλήθος άλλων επισήμων και χιλιάδες πιστοί. 

Αμέσως μετά, στο Πατριαρχικό κατάλυμα, πραγματοποιήθηκε σε εγκάρδια ατμόσφαιρα κατ’ ιδίαν συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχου με την Εξοχ. Πρόεδρο της Μολδαβίας. Το μεσημέρι, λίγο πριν το επίσημο γεύμα, πραγματοποιήθηκε ολιγόλεπτη συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχου και του Πατριάρχου Ρουμανίας με τους Εξοχ. Προέδρους της Ρουμανίας και της Μολδαβίας.

_________

Φωτό: Νίκος Παπαχρήστου