Η ΕΞΟΔΙΟΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΤΑΒΟΥΛΑΡΕΑ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗΣ ΑΒΒΑ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΤΟΥ ΙΟΡΔΑΝΙΤΟΥ

Εἰς μεταμεσημβρινήν ὥραν τῆς Δευτέρας, 1^ης/14^ης Σεπτεμβρίου 2026, ἐτελέσθη ἡ Ἐξόδιος Ἀκολουθία τοῦ μακαριστοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀββᾶ Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα, κατόπιν ἐκδημίας αὐτοῦ πρός Κύριον τήν 24^ην Αὐγούστου / 6^ην Σεπτεμβρίου 2026, λόγῳ δεινῆς ἀσθενείας καρκίνου.

Ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, μετά τήν θανήν αὐτοῦ  εἰς τό Νοσοκομεῖον «Ὑγεία», μετηνέχθη εἰς τήν Ἱεράν Μονήν, τήν ὁποίαν ἐπί τεσσαράκοντα καί πλέον ἔτη διηκόνησεν, ἐκράτυνε καί ἀνέπτυξεν εἰς μέγεθος ἐν φόβῳ Θεοῦ, ἀφοσιώσει καί ἀγάπῃ.

Τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας προεξῆρξεν ἡ Α.Θ.Μ. ὁ  Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ πάντων τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιερέων τοῦ Πατριαρχείου, τῶν Ἁγιοταφιτῶν Ἱερομονάχων, τῶν Πρεσβυτέρων τοῦ Πατριαρχείου ἐξ ὅλων τῶν περιοχῶν τῆς δικαιοδοσίας αὐτοῦ, τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς, μοναζουσῶν, ἐκπροσώπων τῆς Παλαιστινιακῆς Αὐτονομίας, τῶν ἐπιτρόπων τῆς Κοινότητος τῆς Ἱεριχοῦς, τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν τοῦ Ἰσραήλ κ. Σεζάρ Μαρτζῆε, τῶν Ἐπιτρόπων τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων πολλῶν περιοχῶν, τῶν πνευματικῶν τέκνων αὐτοῦ καί πολλοῦ λαοῦ, πολλῶν εὐεργετηθέντων ὑπ΄ αὐτοῦ, ἐν προσευχῇ κατανύξει καί χαροποιῷ πένθει ἐπ’ ἐλπίδι τῆς κοινῆς ἡμῶν Ἀναστάσεως.

Τόν Ἐπικήδειον ἐξεφώνησεν ὁ Γέρων Ἀρχιγραμματεύς Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντίνης κ. Ἀρίσταρχος, ὡς ἕπεται:

«Mακαριώτατε Πάτερ καί Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν Ἱεραρχῶν χορεία,

Κ. Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος,

Σεβαστοί Πατέρες,

Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,

Ἡ πρός Κύριον ἐκδημία τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ ἡμῶν Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου Ταβουλαρέα, ἡγουμένου τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ἀββᾶ Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, ἐσύναξεν ἡμᾶς εἰς τήν ἐξόδιον ταύτην τελετήν αὐτοῦ, λυπουμένους καί ἀθυμοῦντας βαθέως ἐπί τῷ χωρισμῷ, παραμυθουμένους ὅμως καί ἐνισχυομένους παρά Χριστοῦ τοῦ ἀθανάτου Βασιλέως Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, Ἐνανθρωπήσαντος, Σταυρωθέντος καί Ἀναστάντος, «πρωτοτόκου τῶν νεκρῶν, ἄρχοντος τῶν βασιλέων τῆς γῆς, ἀγαπῶντος ἡμᾶς καί λύσαντος ἡμᾶς ἐκ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ (Ἀποκ. 1,5). Εἰς τήν πορείαν αὐτοῦ πρός «οὐρανόν, ἔνθα καί τό πολίτευμα ἡμῶν ὑπάρχει» κατά τόν θεῖον Παῦλον (Φιλιπ. 3,20), συνοδεύουν αὐτόν αἱ προσευχαί ἡμῶν, ἵνα εὕρῃ ἔλεος καί χάριν, ἀνάπαυσιν καί ἀγαλλίασιν.

 Εἰς τάς ἱκετηρίους προσευχάς ἡμῶν προσάπτομεν ὀφειλετικῶς καί τόν ἔπαινον ἡμῶν διά τόν βίον καί τήν πολιτείαν αὐτοῦ. Ἀναμιμνῃσκόμεθα ὅτι ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χρυσόστομος ἐγεννήθη εἰς Καλαμάταν τῆς Πελοποννήσου τό ἔτος 1952 καί ἐδιδάχθη τά πρῶτα γράμματα εἰς αὐτήν. Τό Ἔτος 1977 ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί προσελήφθη ὡς δόκιμος διακονητής εἰς τήν Βασιλικήν τῆς Γεννήσεως ἐν Βηθλεέμ καί ἕν ἔτος ἀργότερον, τό 1978, ἐνετάχθη εἰς τήν Ἁγιοταφιτικήν Ἀδελφότητα, καρείς μοναχός ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Βενεδίκτου καί μετονομασθείς εἰς Χρυσόστομον. Τό αὐτό ἔτος ἐχειροτονήθη διάκονος ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Λύδδης Ὑμεναίου εἰς τήν ἐν Ἱεροσολύμοις ἱεράν Μονήν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, παρέμεινεν ἐφημέριος διάκονος εἰς τήν Βασιλικήν τῆς Βηθλεέμ καί τό ἔτος 1979 ἐχειροτονήθη Πρεσβύτερος ὑπό τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεβαστείας Κορνηλίου, ἅμα δέ καί διωρίσθη ἡγούμενος τῆς ἱερᾶς ταύτης Μονῆς τοῦ Ἀββᾶ Γερασίμου λαβών καί τό ὀφφίκιον τοῦ Ἀρχιμανδρίτου.

Ἔκτοτε ἐπί τεσσαρακονταετίαν καί πλέον, ὑπηρετῶν κατά διαστήματα ἀναπληρωματικῶς, καλύπτων κενά λειψανδρίας καί εἰς τάς ἱεράς Μονάς Σαρανταρίου Ὄρους, Χοζεβᾶ καί Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἐν Ἰορδάνῃ, εἰργάσθη μετά ζήλου παραδειγματικοῦ διά τήν ἀνάδειξιν τῆς ἀρχαίας καί ἱστορικῆς ταύτης Μονῆς τοῦ Ἀββᾶ Γερασίμου ἤ τοῦ Καλαμῶνος. Ταύτην, οὖσαν φυσικήν ὄασιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, μετέτρεψεν καί εἰς πνευματικήν. Ἐκράτησε τάς πύλας αὐτῆς ἀνοικτάς καί διέθεσε τούς χώρους αὐτῆς φιλοξένους διά προσκύνησιν ἤ διαμονήν, εἰς πλῆθος προσκυνητῶν πάσης ἐθνικότητος, εἰς τούς χριστιανούς τῆς Ἁγίας Γῆς, ἰδίᾳ εἰς τά μέλη τοῦ Ὀρθοδόξου ἡμῶν ποιμνίου ἐκ βορρᾶ καί νότου, εἰς τό Προσκοπικόν Σῶμα καί εἰς τούς μαθητάς τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς τῆς Ἁγίας Σιών, εἰς διπλωμάτας καί εἰς ἁπλοϊκούς ἀνθρώπους. Ἠγωνίσθη μετά ζήλου, ἐνίοτε μετά κινδύνου τῆς ζωῆς αὐτοῦ, διά τήν προστασίαν τῆς περιουσίας τῆς Μονῆς ἐκ τῶν ἐπεκτατικῶν διαθέσεων καί παρεμβατικῶν καταπατητικῶν πράξεων τῶν περιοίκων, ἔχων συνήγορον καί συμπαραστάτην εἰς τοῦτο τό Πατριαρχεῖον καί τό Γενικόν Ἑλληνικόν Προξενεῖον τῶν Ἱεροσολύμων. Ἀξιοποιῶν τάς δωρεάς τῶν προσκυνητῶν καί τό εἰσόδημα ἐκ τῆς δι’ ἐργατῶν καί ἰδιοχείρου καλλιεργείας τῆς ἀγροτικῆς περιουσίας τῆς Μονῆς, κατεκόσμησε διά καλαισθήτων Βυζαντινῶν ψηφιδωτῶν τό δάπεδον τοῦ Κεντρικοῦ ναοῦ, τῶν παρεκκκλησίων καί τῶν αὐλείων χώρων. Τῇ ἀδείᾳ τοῦ Πατριαρχείου ἀνήγειρεν εἰς γῆν τοῦ Πατριαρχείου εἰς Ἱεριχώ συγκρότημα κτιρίων, τά ὁποῖα ἐνοικιαζόμενα ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ὡς κατοικίαι, γραφεῖα ἤ καταστήματα, δυνατόν νά ἀποφέρουν σημαντικόν εἰσόδημα διά τάς ποικίλας ἀνάγκας αὐτοῦ. Ὤν  δραστήριος, φιλόξενος, ἐλεήμων καί φιλάδελφος, ἐδέχετο ἐνδεεῖς καί ἐβοήθει αὐτούς οἰκονομικῶς. Ἦτο ἀγαπητός καί σεβαστός. Κατώρθωνε νά προσαρμόζῃ εἰς τόν προέχοντα ἐργασιακόν, κοινωνικόν καί φιλανθρωπικόν χαρακτῆρα τῆς Μονῆς καί τόν μοναστικόν καί λειτουργικόν τοιοῦτον, ἤτοι τήν ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνάμεων αὐτοῦ τέλεσιν τῶν νενομισμένων μοναχικῶν Ἀκολουθιῶν συνήθως εἰς ἀγρυπνίας, τῇ συμμετοχῇ προσκυνητῶν.  Ἀνεκαίνισε τούς παλαιούς χώρους τῆς Μονῆς καί ἐπεξετάθη εἰς ἀνέγερσιν νέων κτιρίων, χρησιμοποιουμένων ὡς ξενώνων.  Ἡ συμπαθής μορφή αὐτοῦ θά παραμένῃ ἀνεξίτηλος ἐπί ἔτη πολλά εἰς τήν μνήμην τῶν μελῶν τῆς Ἅγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καί τῶν εὐσεβῶν προσκυνητῶν. 

Τά μνημονευθέντα ἀγαθά ἔργα αὐτοῦ ταῦτα πρός τό Ἱερόν ἡμῶν Κοινόν καί τόν ἐνδεῆ πλησίον, παρακαλοῦμεν τόν πολυεύσπλαγχνον Θεόν ἡμῶν, ὅπως ἐν τῇ φιλανθρώπῳ κρίσει Αὐτοῦ λογίσηται ὑπέρ αὐτοῦ ὡς καί τήν μετά καρτερίας καί ἄνευ γογγυσμοῦ ἀντιμετώπισιν τῆς δοκιμασίας τῆς ὑγιείας αὐτοῦ, συγχωρήσῃ αὐτῷ εἴτι ἀκουσίως ἤ ἑκουσίως ἥμαρτε, κατατάξῃ αὐτόν ἐν παραδείσῳ μετά ὁσίων καί δικαίων καί χαρίζηται τῇ ψυχῇ αὐτοῦ τό «γλυκύτατον φωτουργόν  νέκταρ» τῆς τρισηλίου Θεότητος Αὐτοῦ. Γένοιτο. Αἰωνία ἡ μνήμη αὐτοῦ.    

Μετά τό πέρας τῆς Ἐξοδίου Ἀκολουθίας ὁ μακαριστός Γέρων Χρυσόστομος ἐνεταφιάσθη εἰς τάφον, τόν ὁποῖον ὁ ἴδιος εἶχε ἑτοιμάσει πρό τῆς Πύλης τῆς Μονῆς.

Μετά τόν ἐνταφιασμόν αὐτοῦ παρετέθη ἡ «μακαρία» εἰς τήν τράπεζαν τῆς Μονῆς.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη!

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας